طبیعت، جادوی قرن بیست و یکم

خبرشمال / مائده مطهری زاده وقتی عطر دل انگیز شالیزار، شامه ات را نوازش می دهد و رایحه خوش شکوفه های بهاری در سرت چرخ می خورد، آن زمان که روحت با روح سرسبزی نهالهای تازه شکفته هم پیوند می شود و آنگاه که آسمان آبی و بیکران خدا را در زیر تلالو درخشان آفتاب عالمتاب به تماشا می نشینی، اصلا دقیق نمی دانی در کدام طبقه از بهشت زمینی خدا سیر می کنی که هوا این چنین مست و زمین این گونه بی تاب و بی قرار است؟ فقط همین قدر می دانی که دلت می خواهد تا پایان زمین در آنجا بمانی و دست دلت را بگیری و تا فرسنگها آنسوتر که زمین با چکاوک ها و قاصدک ها همدست و همصداست، به دنبال جا پای فرشتگان، بگردی و زمینیان را به حال خودشان واگذاری و هر آنچه که تا قبل از آن ، در سودایش بودی ، بر زمین بگذاری و نگاهت را تنها به آسمان بدوزی که آسمان، خانه ابدی توست... من از روستا با شما سخن می گویم. از جایی که ردپای خدا را به راحتی بر سر شاخ و برگ درختان می توانی به نظاره بنشینی و هر شبنمی را دستبوس گلبرگهای تازه شکفته ببینی. اینجا روستاست. جایی که همه چیز بوی تازگی می دهد. اینکه می گویم همه چیز. یعنی واقعا همه چیز. حتی ...