از بهار؛ یک دشت، بخشندگی و از ما یک بغل شرمندگی

خبرشمال / مائده مطهری زاده بهار که می آید همه جای ایران از جمله مازندران، خوش عطر و بو می شود. بوی خوش شکوفه های سیب و هلو و نارنج، همه جا را پر و هر رهگذری را مست می کند. وقتی پایت را در دشتهای پر از بنفشه و شقایق می گذاری، می توانی بوی دلاویز بهشت را با تمام وجودت احساس کنی. می توانی تمام غم و غصه هایت به دست بادصبا بسپاری تا با خود به دورترین نقاط زمین ببرد. در کنار هر درخت نارنج می توانی خرمنی از عطر زیباترین غزل های جهان را به دامن بریزی و آن را برای کسانیکه دوست شان داری هدیه ببری. درختان سرسبزی که سبزینه وجودشان، همه قلبت را پر از امید دوباره می سازند و نمی گذارند تا خیال پردازی های رویاگونه ات، بی پدر شوند! آنگاه که موجهای آبی دریا، بر گِرد چشمانت چرخ می خورد و چرخ می خورد و در جایی درست کنار درخت آرزوهایت بر زمین می افتد و وسوسه جمع کردن صدف از گونه های ساحل دریا تو را لحظه ای تنها نمی گذارد و نسیم روحبخشی که از کرانه هایی دور تو را به سوی خویش فرا می خواند، تو را پر از شگفتی می سازد و تا بی اختیار لب به شکر گزاری باز کنی و خالقِ اینهمه هنرمندی را به خاطر این سطح از ...